Proboszcz liderem wspólnoty parafialnej (cz. II)

Komunikacja

Komunikowanie się jest formułowaniem informacji, ustalaniem odbiorców, doborem odpowiednich form przekazu i odbiorem treści komunikatu przez osoby, do których jest on skierowany.

Całe nasze życie polega na nieustannym komunikowaniu się z innymi. Zazwyczaj robimy to bez zastanowienia. Dopiero wtedy, gdy przygotowujemy kazanie lub piszemy ogłoszenia duszpasterskie, próbujemy odpowiednio sformułować nasze myśli, by były one zrozumiałe, zastanawiamy się nad tym, jaka grupa ludzi będzie nas słuchała, dobieramy najlepszą formę przekazu i mamy nadzieję, że to, co będziemy mówić, dotrze do odbiorców.

Kazanie, czy wygłaszanie ogłoszeń duszpasterskich jest zazwyczaj komunikacją w jednym kierunku, a to znaczy, że rzadko otrzymujemy informację zwrotną o tym, jak czytelna i zrozumiała była przekazywana treść. Warto więc zadbać o to, by informacja zwrotna docierała do nadawcy komunikatów i pomagała w coraz lepszym przygotowaniu treści komunikatu w przyszłości.

Aby dobrze funkcjonowała komunikacja w grupie (we wspólnocie, w parafii), trzeba często analizować system informacyjny i dbać o dobry przepływ informacji. Pomocne w tym mogą być następujące pytania:
• Kto ma informację?
• Kto i jak zarządza informacją?
• Kto decyduje o dystrybucji informacji?
• Jak przekazywana jest informacja? Jakie są kanały dystrybucyjne informacji?
• Jakie informacje komu się należą?
• Czy system informacyjny jest przejrzysty? Czy każdy wie, ile informacji mu się należy i skąd ma je czerpać?

Dobra komunikacja i przejrzysty system informacyjny gwarantują prawidłowe relacje międzyosobowe i ułatwiają pełnienie posługi lidera.

Organizowanie spotkań

W parafii odbywa się wiele różnych spotkań. Nie zawsze jednak przynoszą one oczekiwane rezultaty. Czasami mamy poczucie straconego na czczych dyskusjach czasu. Zastanawiamy się, co można zrobić, by te spotkania były bardziej efektywne. Dobry przywódca doskonale wie, że gruntowne przygotowanie spotkania stanowi połowę sukcesu. Oczywiście, czasami potrzeba również elastyczności, spontaniczności i umiejętności improwizacji. To wszystko jednak nie zastąpi dobrego przygotowania.

Oto co należy zrobić, zanim spot kanie rozpoczniemy:

• sformułować temat spotkania;
• zebrać potrzebne informacje i przygotować wszystko, co do przeprowadzenia spotkania będzie niezbędne;
• ustalić długość spotkania, jego początek i koniec i nie przeciągać w nieskończoność dyskusji, gdyż bardzo długie spotkania są po prostu mało produktywne;
• zaplanować przerwy; zmęczenia pozbywa się lepiej przez częstsze, ale krótsze przerwy, niż przez przerwy długie;
• ustalić liczbę uczestników;
• wybrać takich uczestników spotkania, których obecność służyłaby zrealizowaniu postawionego celu;
• ustalić miejsce spotkania - najlepiej aby było ono przyjazne dla wszystkich uczestników;
• zadbać o odpowiednią temperaturę pomieszczenia;
• zadbać o odpowiednią wielkość pomieszczenia, by nie było za ciasno, lub by uczestnicy nie byli w pomieszczeniu zbyt rozproszeni;
• odpowiednio wcześniej zaprosić uczestników, a w zaproszeniu podać temat spotkania, punkty, które są do omówienia, zaznaczyć, co trzeba ze sobą przynieść oraz zachęcić do konkretnego przygotowania;
• odpowiednio ustawić stoły i przygotować miejsca do siedzenia, by każdy każdego mógł widzieć;
• przemyśleć sposób wizualizacji , gdyż współczesny człowiek aż w 83% przyjmuje informacje z zewnątrz przez wzrok (obraz to tyle, co tysiąc słów);
• wyłączyć telefony komórkowe i wyeliminować inne źródła hałasu, które mogą rozpraszać;
• ustalić, kto będzie pisał protokół, by nie poszły w zapomnienie ustalenia poczynione na spotkaniu.

Organizując spotkanie, należy pamiętać, że niezmiernie ważna jest osoba, która je poprowadzi. Niekoniecznie musi to być sam lider. Czasami nawet lepiej, gdy lider, np. proboszcz, nie prowadzi spotkania. Wtedy trzeba wyznaczyć moderatora, który jest osobą neutralną i który umiejętnie przypilnuje porządku zażartej dyskusji. 

Konflikty

Problemy z komunikacją, nieumiejętne zarządzanie czasem, trudności z podejmowaniem decyzji - to tylko niektóre przyczyny rodzących się między nami konfliktów. Chcielibyśmy, by Kościół, którego jesteśmy członkami, był wspólnotą chrześcijan, którzy się rozumieją, szanują, wzajemnie sobie pomagają, którzy w praktyce realizują Chrystusowe przykazanie miłości. Chcielibyśmy, by Kościół był wzorcem dla świata, uwikłanego w rozliczne konflikty. Dlatego często nie dopuszczamy nawet myśli o tym, że i w takiej wspólnocie jak Kościół mogą pojawiać się konflikty, nie chcemy ich zauważać, bo przecież „nie wypada, byśmy się kłócili".

Konflikty charakteryzują się niezwykłym dynamizmem. Nie rozwiązane mają charakter destrukcyjny. Konflikty konstruktywnie przepracowane mogą być bardzo twórcze. Umiejętność rozwiązywania konfliktów jest bardzo ważną umiejętnością lidera. Im wyżej lider stoi w hierarchii danej organizacji, tym większe powinien mieć umiejętności tego rodzaju.

Nie sposób wyobrazić sobie życia bez konfliktów. Nie należy jednak bać się ich. Trzeba tylko nauczyć się sztuki rozwiązywania konfliktów, by umieć odpowiednio zachować się w trudnej sytuacji i by trudny konflikt przerodził się w twórczą i owocną współpracę. 

Stałe podnoszenie swoich kompetencji

Ze względu na swoją funkcję proboszcz zawsze był, jest i będzie w swojej parafii liderem. Mądry proboszcz będzie nieustannie troszczył się o swoją formację, o podnoszenie swoich kwalifikacji, o doskonalenie swoich umiejętności przywódczych. Możliwości jest wiele. Istnieje bogata literatura, można uczestniczyć w rozmaitych szkoleniach, seminariach i warsztatach, można także poprosić o pomoc ludzi, którzy mają w tym zakresie wiele wiedzy i doświadczenia.

Nie należy wstydzić się tego, że czegoś nie wiemy. To jest normalna, ludzka rzecz. Wstydzić powinniśmy się wtedy, gdy nie dbamy o swój rozwój osobisty, a przy okazji zaniedbujemy rozwój organizacji, w których jesteśmy liderami.