Nadopiekuńczość często szkodzi

Praca odgrywa istotną rolę w życiu większości ludzi. Dzięki wykonywanemu za wynagrodzeniem zajęciu można uzyskiwać środki finansowe, jednocześnie uczymy się własnej wartości i przydatności dla innych ludzi, zwiększa się więc nasza świadomość i użyteczność społeczna.

Brak pracy stanowi jeden z najbardziej stresogennych czynników, jakie mogą wystąpić w naszym życiu. Po okresie frustracji i buntu człowiek pozostający bez pracy przez długi czas często przestaje być zdolny do znalezienia jakiegokolwiek zajęcia i pozostaje zdany na zasiłki społeczne. Społeczeństwo ponosi stratę związaną z niewykorzystaniem potencjału osoby bezrobotnej, jak i pokrywaniem kosztów opiekuńczości państwa, które oferuje bezrobotnym różne rodzaje pomocy. Brak możliwości osiągnięcia czegokolwiek z żywionych aspiracji prowadzi do wielu zachowań aspołecznych, agresji ukierunkowanej na innych ludzi.

Czynnik specyficzny

Na skutek doświadczeń z przeszłości, państwa troszczą się o poprawę warunków, w jakich pracownicy najemni wykonują swoje obowiązki. Stosowane w celu ochrony pracowników działania muszą jednak być dostosowane do warunków, w jakich mają obowiązywać. Specyfika pracy jako niezbędnego elementu procesu produkcji, jak i pewnej wartości o pozaekonomicznym – politycznym, socjologicznym czy psychologicznym wręcz wymiarze, znajduje również odzwierciedlenie w odrębności mechanizmów funkcjonowania rynku tego czynnika produkcji. O ile podaż i popyt na kapitał i ziemię jako pozostałe czynniki produkcji podlegają zasadniczo swobodnej grze sił rynkowych, o tyle w przypadku pracy nie można mówić o takiej sytuacji. Ograniczenia popytu i podaży pracy związane są w wielu wypadkach właśnie z ingerencją państwa, które w istotnym stopniu ogranicza grę sił rynkowych.

Cena minimalna

Wiele państw określa minimalną płacę, co stanowi w istocie wprowadzenie minimalnej ceny pracy. Zatrudniając pracownika pracodawca nie może mu zapłacić mniej, niż określona przez państwo kwota. Za wprowadzaniem tego typu rozwiązań przemawiają przede wszystkim argumenty o pozaekonomicznym charakterze, odwołujące się m.in. do potrzeby zapewnienia każdemu pracującemu pewnego minimum środków umożliwiających normalne funkcjonowanie w społeczeństwie. Z ekonomicznego punktu widzenia może to jednak spowodować sytuację, w której pracodawca musi zwolnić pracownika, kiedy spadek cen na rynku lub zmniejszony popyt na produkowane towary spowodują, że praca konkretnej osoby będzie przynosić mniejszy przychód niż suma związanych z jej pracą kosztów. Dla całej sytuacji nie ma znaczenia czy pracownik zgodziłby się pracować przez określony czas kryzysu za kwotę mniejszą. Pracodawca zatrudniając go poniżej płacy minimalnej naraża się na represje ze strony państwa, w tym co najmniej zapłatę określonych prawem kar mandatowych.

Gwarancje zatrudnienia

Różne państwa wprowadziły w ramach prawa pracy przepisy utrudniające zwolnienia pracowników w przypadkach, kiedy pracodawca jest zmuszony ograniczać zatrudnienie. To z kolei w znacznym stopniu powoduje zmniejszenie zainteresowania pracodawcy zatrudnianiem nowych pracowników. Przyjęcie kogoś do pracy, przy założeniu, iż zwolnienie go związane jest z wysokimi kosztami lub w praktyce niemożliwe, powoduje, że nawet w okresie koniunktury pracodawca nie będzie ryzykował zwiększenia zatrudnienia wiedząc, iż w cyklicznych okresach gorszej koniunktury nawet nie mając środków i nie pokrywając wszelkich kosztów swego funkcjonowania nie będzie mógł takiej osoby zwolnić.

Sytuacja ta powoduje, że możliwości maksymalnego wykorzystania okresu przyspieszonego wzrostu gospodarczego nie są w pełni wykorzystywane. W okresie pogorszenia koniunktury czy recesji, pogłębieniu podlegają również zjawiska kryzysowe: pracodawcy, którzy nie mogą szybko zredukować zatrudnienia i zmniejszyć w ten sposób kosztów swego funkcjonowania, stają wobec groźby ogłoszenia upadłości.